MOTOVUN – BRDO FILMOVA

Boravak u Istri teško da može biti potpun ukoliko ne posetite Motovun. Bilo da letujete u Puli, Rovinju, Umagu, Rijeci ili nekim manjim mestima preporučujemo da svratite na to ''brdo filmova'' kako stoji na ulazu u glavni motovunski trg. Ovaj stari istarski gradić nalazi se u kontinentalnom (zapadnom) delu Istre, na skoro 300 metara nadmorske visine. To je i približan broj stanovnika koji se većinom bave vinogradarstvom i turizmom. Ovaj drugi vid privredne delatnosti je posebno procvetao nakon što je Motovun postao mesto održavanja čuvenog filmskog festivala koji je prethodnih godina ozbiljna konkurencija znatno poznatijem i dugovečnijem, onom u Puli.

Sam grad opasuju zidine iz XIII i XIV veka odakle se pruža predivan pogled na usku reku Mirnu, vinograde, Motovunsku šumu, te okolna brda i doline. Na glavnom gradskom trgu je crkva sagrađena u renesansnom stilu po planovima mletačkog arhitekte Paladija početkom XVII veka. Većina ostalih starih zgrada je približno iz istog perioda.

Motovun se pominje i u literaturi zahvaljujući čuvenoj pripovetci ''Veli Jože'' koju je napisao Vladimir Nazor. Naime, legenda kaže kako su nekada davno u dolini reke Mirne živeli divovi koji su bili graditelji Motovuna. Kada su Istru krenuli da naseljavaju obični ljudi, divovi su počeli da nestaju, ali je priča o divu Velom Joži koji je golim rukama mogao da zatrese zvonik motovunske crkve, ostala.

Ovo vinorodno područje je posebno poznato po čuvenom teranu, pinotu i malvaziji. Sva ova vina možete degustirati šetajući se uskim, kamenim motovunskim ulicama.

No, svakako, ono po čemu je ovaj kraj posebno poznat kada je hrana u pitanju jesu tartufi, čuvene pečurke koje su za mnoge pravi gurmanski specijalitet. U Istri se za tartufe zna još od davnina, te da su ih i rimski carevi a kasnije i austro-ugarski plemići konzumirali što zbog izvanrednog ukusa, što zbog afrodizijskih karaketristika koje se ovoj vrsti gljive i danas pripisuju. Iz vlažnog tla Motovunske šume tartufi se pronalaze i vade uz pomoć posebno dresiranih pasa, uvežbanih da otkriju njihova podzemna staništa. Ova ''kraljevska pečurka'' kako je još nazivaju, ima i ''kraljevsku'' cenu. Kažu da kilogram košta od 1000 do 5000 evra a razlog tome treba verovatno tražiti upravo u tom verovanju da je reč o jednom od najjačih afrodizijaka na svetu. Legenda kaže da su ih otkrili veprovi u vreme parenja, te da je i sam Napoleon svoju impotentnost izlečio upravo konzumiranjem tartufa. Posebno je zanimljivo što se ovakve priče vezuju za prilično neuglednu biljku, ne baš lepog mirisa.

I konačno – filmski festival. Prvi put je održan 1999. godine. Posvećen je filmovima nastalim u malim i nezavisnim produkcijama širom sveta. Specifičnost ovog festivala je u tome što ga ne obeležavaju crveni tepih, glamur i VIP lože. Naprotiv, službena odeća su kratke pantalone, a službeno jelo- kokice. Projekcije se održavaju pod otvorenim i zvezdanim motovunskim nebom dok uskim gradskim ulicama odjekuje žagor i živost gostiju iz čitavog sveta. Festival je te 1999. godine počeo na način kako su nekada prikazivani filmovi i to nemi uz klavirsku pratnju. U početku nije bio takmičarskog karaktera, ali s godina se to promenilo. Međutim nagrade danas nisu prioritet ovog festivala već atmosfera koja se tih dana stvori u ovom srednjovekovnom gradiću.

Ali atmosfera koju zateknete u Motovunu i kada nije festival je nešto što vas neće ostaviti ravnodušnim posebno one koji su poklonici mira, tišine i zdravog turizma. Šetnja Motovunskom šumom i vožnja biciklom su preporuke za sve koji bi da pobegnu iz zagušljivih i bučnih urbanih sredina.